خلاصه ی کلیدی:

•  استفاده از GLP-1 ممکن است خطر ابتلا به کپسولیت چسبنده و مداخله جراحی را در بین بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 افزایش دهد.

•  نتایج با گروهی همسان از بیمارانی که GLP-1 مصرف نمی کردند، مقایسه شد.

21 فوریه 2025 - بر اساس نتایج منتشر شده در ژورنال جراحی شانه و آرنج، در میان بیماران مبتلا به دیابت نوع 2، استفاده از آگونیست های گیرنده ی GLP-1 ممکن است خطر ابتلا به کپسولیت چسبنده و مداخله جراحی مورد نیاز مانند دستکاری تحت بیهوشی را افزایش دهد.

ویکتوریا ای. برگشتاین، دانشجوی پزشکی از بخش جراحی ارتوپدی در دانشگاه جان هاپکینز، و همکارانش اشاره کردند که انتشاراتقبلی نشان دهنده افزایش شیوع کپسولیت چسبنده در بیماران مبتلا به دیابت است.

برگشتاین و همکارانش در مقاله ی خود نوشتند: «تصور می ‌شود که این پاتوفیزیولوژی با تغییرات میکروواسکولار و ماکروواسکولار بیماریزای ناشی از دیابت در شانه مرتبط باشد. این تغییرات مزمن می تواند منجر به سنتز پروتئین ماتریکس خارج سلولی، ضخیم شدن غشای پایه مویرگی و تکثیر فیبروبلاست با واسطه التهاب شود که در نهایت منجر به انقباض فیبروتیک کپسول مفصل گلنوهومرال و کپسولیت چسبنده می شود».

برای ارزیابی تأثیر آگونیست‌های GLP-1 بر بروز و مدیریت کپسولیت چسبنده، برگشتاین و همکارانش از پایگاه داده PearlDiver برای مقایسه ی گذشته ‌نگر داده‌های بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 که بین سال‌های 2010 تا 2022 به کپسولیت چسبنده مبتلا شده بودند، استفاده کردند.

آنها داده های بیمارانی که GLP-1 مصرف می کردند، بیمارانی که GLP-1 مصرف نمی کردند، بیماران مبتلا به کپسولیت چسبنده که GLP-1 مصرف می کردند و بیماران مبتلا به کپسولیت چسبنده کهGLP-1  مصرف نمی کردند را تجزیه و تحلیل کردند.پس از تطبیق امتیاز تمایل 1:1، آنها 100هزار بیمار را کهGLP-1  مصرف می کردند با بیمارانی که GLP-1 مصرف نمی کردند، مطابقت دادند.

به طور کلی، آنها دریافتند که بیمارانی که GLP-1 مصرف می‌ کردند، در مقایسه با بیمارانی کهGLP-1  مصرف نمی ‌کردند، بیشتر در معرض ابتلا به کپسولیت چسبنده بودند(OR=1.07؛ 95% فاصله ی اطمینان: 1.05-1.10).  از بین 253717 بیمار مبتلا به کپسولیت چسبنده، 46156 نفر(18.2%)GLP-1  مصرف می کردند.

علاوه بر این، آن‌ها دریافتند بیمارانی که GLP-1 مصرف می ‌کنند خطرات بیشتری برای مداخله جراحی مورد نیاز(OR =1.2؛ 95% فاصله اطمینان:1.1-1.31) و دستکاری تحت بیهوشی(OR =1.23؛ 995% فاصله اطمینان:1.16-1.31) در مقایسه با بیمارانی که GLP-1 مصرف نمی کردند، دارند. اما خطر نیاز به آزاد سازی به روش آتروسکوپی در این بیماران در مقایسه با بیمارانی کهGLP-1  مصرف نمی کردند، تفاوتی نداشت(OR=0.74؛ 95% فاصله ی اطمینان: 0.34-1.41).

برگشتاین و همکارانش نتیجه گیری کردند که «این نتایج می‌تواند هنگام مشاوره بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 که در حین مصرف GLP-1 دچار کپسولیت چسبنده می ‌شوند، برای اطلاع بهتر این بیماران از احتمال افزایش نیاز به درمان گسترده ‌تر مفید باشد».

درباره ی کپسولیت چسبنده

شانه یخ زده، شانه منجمد(frozen shoulder)  یا کپسولیت چسبنده (adhesive capsulitis)، یک عارضه دردناک است که در آن حرکت شانه محدود می ‌شود. این مشکل زمانی اتفاق می ‌افتد که بافت همبند اطراف مفصل شانه (به نام کپسول مفصلی شانه) ضخیم، سفت و ملتهب می ‌شود. کپسول مفصلی حاوی رباط ‌هایی است که قسمت بالای استخوان بازو را به حفره شانه (گلنوئید) متصل می ‌کنند و مفصل را محکم در جای خود نگه می ‌دارند.به این بیماری شانه یخ زده می ‌گویند، چون هر چقدر درد بیشتر باشد، احتمال استفاده از شانه کمتر می‌ شود. استفاده نکردن از شانه باعث ضخیم شدن و سفت شدن کپسول شانه می‌  شود و حرکت شانه را دشوارتر می ‌کند.

منبع:

https://www.healio.com/news/orthopedics/20250211/glp1-agonists-may-increase-adhesive-capsulitis-risk-in-patients-with-diabetes